Co Pani dłonie mówią o Pani naturze

Pani zna swoje dłonie lepiej, niż się Pani wydaje. To, jak szybko się rozgrzewają w chłodny poranek albo pozostają chłodne niezależnie od pory roku. To, jak skóra na kostkach jest gładka i elastyczna, albo cienka jak papier, albo już po południu pokrywa się delikatnym satynowym połyskiem. Dotykamy dłońmi wszystkiego, a rzadko kierujemy na nie uwagę. A przecież należą do najbardziej szczerych powierzchni, jakie Pani nosi – zawsze odsłonięte, zawsze w działaniu, zawsze Pani własne.

Na długo zanim dom taki jak nasz w ogóle zaczął mówić o cerach, starsze tradycje naturalnego piękna czytały dłonie tak, jak czyta się twarz: jak mały krajobraz z własną pogodą. Nie po to, by cokolwiek przepowiadać, i nigdy po to, by nazywać jakiś stan. Po prostu po to, by zauważyć podpis, który był tam od zawsze – jeden z pięciu, dyskretnie zapisany w temperaturze, fakturze i linii.

Pięć dłoni, pięć natur

Proszę wziąć dłoń, która robi się ciepła i nieco tłusta na kostkach, szybko się rumieni, jest niespokojna, zawsze wyciągnięta do przodu. Jej właścicielka skłania się ku pędowi i świeżości, ku wiosennej niechęci do pozostawania w miejscu. To podpis Drzewa – ta sama energia, która na twarzy gromadzi się na skroniach i wzdłuż linii włosów skłonnej do przetłuszczania. Dłoń Drzewa rzadko czeka, aż poprosi się ją dwa razy.

Potem dłoń ciepła w dotyku, świetlista na wierzchu, która łatwo się rumieni i pokazuje każdą emocję na powierzchni. Jest w niej blask i pewien połysk, który przychodzi i odchodzi wraz z nastrojem. To Ogień, którego historia na twarzy zapisuje się na czole – rumieńcem i błyskiem, w szybkim czasie uczucia, które staje się widoczne.

Trzecia dłoń jest spokojna i równa, ani ciepła, ani zimna, z miękką pełnią w zagłębieniu i skórą, która w środku może wydawać się nieco grubsza albo nabrzmiała. To dłoń, która uspokaja, trzyma i stabilizuje. To Ziemia, skupiona na twarzy wokół środka nosa – spokojny środek, na którym opierają się wszystkie pozostałe.

Czwarta dłoń jest chłodna, sucha, delikatnie zarysowana. Skóra gładka aż do wyrafinowania, linie precyzyjne, całość opanowana i odrobinę powściągliwa. W suchym powietrzu może wydawać się napięta, skłonna domagać się pielęgnacji. To Metal, którego podpis układa się wzdłuż żuchwy i niskiej, wyraźnej linii twarzy – sama struktura i powściągliwość.

I ostatnia dłoń – chłodna i zarazem miękka, z pewną głębią, pełniejsza u nasady, czasem zacieniona pod paznokciami, tak jak policzki potrafią nosić cień pod oczami. To dłoń spokojna, głęboka, intymna. To Woda, przyciągana ku policzkom i okolicy pod oczami, trzymająca bezruch tak, jak studnia trzyma chłód.

Wskazówka, którą Pani nosi wszędzie

Większość ludzi nie jest jedną dłonią. Pani może być ciepła jak Ogień, a zarazem sucha i delikatna jak Metal, albo osadzona jak Ziemia z chłodną głębią Wody w zagłębieniu dłoni. Interesujące nie jest to, którym pojedynczym żywiołem Pani jest, lecz które dwa mówią najgłośniej i ku któremu Pani skłaniała się od urodzenia, zanim życie dodało własne ślady.

Tej skłonności nie da się odczytać ze skóry z pewnością i nie twierdzimy, że jest inaczej. Temperatura zmienia się wraz z pomieszczeniem. Faktura odpowiada na porę roku, na wodę, na lata. Dłoń mówi Pani, że podpis istnieje. Sama nie powie Pani, który z nich naprawdę jest Pani od początku.

Jest jedna rzecz, która nie zmienia się wraz z pogodą – dzień Pani narodzin. Wyznacza punkt wyjścia tak, jak nic na powierzchni nie potrafi: żywioł, który Pani nosiła w sobie, zanim przyzwyczajenie i klimat zaczęły pisać po wierzchu. Wszystko, co sugerują Pani dłonie – każde ciepło, każdy chłód, każda cienka, sucha linia – staje się o wiele łatwiejsze do odczytania, gdy już Pani wie, którym z pięciu Pani była na początku.

Proszę pozwolić więc dłoniom zadać pytanie. Proszę odwrócić je, poczuć temperaturę, zauważyć fakturę, podążaj za jedną czy dwiema liniami. Gdzieś tam kryje się podpis, który Pani nosi od zawsze, bez imienia. Imię jest bliżej, niż się Pani wydaje, a zaczyna się od jednej daty.