Pani jest Żywiołem Drzewa

Istnieje pewien rodzaj twarzy, która zdaje się pochylać do przodu. Spojrzenie jest bystre, szczęka wyraźnie zarysowana, rysy długo zachowują swoją linię — młodość, która mniej zawdzięcza czasowi niż temperamentowi. To znak żywiołu Drzewa: natury wiosny, pierwszego zielonego pędu, który przebija twardą ziemię, bo nie potrafi inaczej. Rozpoznać go w sobie to początek troski o niego.

Natura: pęd, stanowczość, młodość rysów

Drzewo jest żywiołem inicjatywy. To ta część nas, która podejmuje działania, decyduje, wstaje wcześnie z planem już na wpół ułożonym. Tam, gdzie inne żywioły rozważają, Drzewo rusza do działania. Jego emocjonalnym darem jest pewność siebie, a cichą siłą — wytrwałość, wola doprowadzenia sprawy do końca. Widać to w postawie: prostota, stanowczość konturu, twarz, która zachowuje swoją architekturę. Drzewo starzeje się z miejsca struktury i dlatego jego młodość trwa.

Ale każda siła skłania się ku własnemu nadmiarowi. Gdy Drzewo ma się dobrze, płynie; gdy staje w miejscu, zwraca się przeciwko sobie. Pewność siebie zacieśnia się w drażliwość, pęd we frustrację, otwartość w niskie, niespokojne ciepło. Dawne tradycje wiążą Drzewo z wiosną i z wiatrem — a wiatr, gdy jest silny, porusza wszystko, czego dotknie. Żywioł Drzewa, który nie może się poruszać, to żywioł, który zaczyna ciążyć sam sobie.

Skórny podpis: to, co wciąż powraca

Skóra natury Drzewa skłania się ku bogactwu i tłustości, a najwyraźniej przemawia wzdłuż centralnej osi twarzy — nosa, środka czoła, brody, przestrzeni między brwiami. To tam żywioł odkłada to, czego nie umiał odpuścić: pewną ciężkość w strefie T, skórę głowy, która szybko się przetłuszcza, drobne zastoje, które wracają mimo całej staranności, z jaką je Pani oczyszcza.

Nic z tego nie jest wadą, którą należy raz na zawsze skorygować i zapomnieć. To wiadomość. Gdy ta sama rzecz wciąż powraca w to samo miejsce, niemal nigdy nie jest to wyłącznie wina skóry — to znak braku równowagi w żywiole, który leży pod spodem, a skłonność ta nasila się wiosną, porą należącą do Drzewa. Odczytany w ten sposób zastój przestaje być wrogiem. Staje się informacją: żywioł mówi Pani wprost, że jego energia przestała swobodnie krążyć.

Czego Drzewo potrzebuje: ruchu i giętkości

Lekarstwo zapisane jest w samym żywiole. Drzewo jest drzewem — chce się uginać, rosnąć, krążyć. To, co w nim stoi, musi zostać wprawione w ruch, a niemal wszystko, czego potrzebuje żywioł Drzewa, wynika z tego jednego słowa: ruch.

Proszę poruszać ciałem — najpierw i dosłownie. Spacer, rozciąganie, ruchliwość poranka, który zaczyna się w ruchu — to daje naturze Drzewa więcej niż jakikolwiek bezruch. Proszę poruszać się na zewnątrz, w otwartym powietrzu i wśród zieleni, koloru, który odpowiada temu żywiołowi. Proszę poruszać także uczuciem: proszę dać frustracji ujście, zamiast pozwolić jej osiadać — przez ciało albo przez coś, co Pani kształtuje. I karm ruch lekkością — kwaśna, żywa, zielona strona stołu sprzyja Drzewu, podczas gdy ciężkość, bogate tłuszcze i rafinowany cukier są balastem, który je spowalnia. Giętkość jest całym celem: żywioł utrzymany w giętkości ciała i nastroju, aby pęd pozostał darem i nigdy nie zastygł w napięcie. Jest nawet naturalna pora na tę pracę — jesień, gdy czysta jasność Metalu delikatnie porządkuje zbyt bujne Drzewo.

A Pani?

Być może Pani rozpoznaje się tutaj — ten, kto wstaje wcześnie, ten, kto działa, stanowcza i młoda linia. A może Pani przeczytała to, myśląc o kimś zupełnie innym, i poczuła, że Pani własna skóra zadaje inne pytanie. W tym właśnie rzecz. Drzewo jest tylko jedną z pięciu natur, a Pani ma własny temperament, porę roku i podpis. Twarz, którą Pani widzi każdego ranka, już Pani mówi, która to natura. Jedyne prawdziwe pytanie brzmi, czy Pani nauczyła się jej słuchać — i czy wreszcie Pani poznała swój własny żywioł.