Państwo lubią rumianek: jaki może być Państwa żywioł
Upodobanie do ciepłej, miodowo-jabłkowej woni rumianku może być dyskretną wskazówką, że to Ogień jest żywiołem, który Państwem kieruje.
Kwiat jest drobny i skromny, biała stokrotka na cienkiej łodyżce, łatwa do przeoczenia na skraju letniego pola. Jego woń nie ma w sobie nic ze skromności: ciepła, słodka jak jabłko, z nutą miodu utrzymaną nisko i blisko. To zapach filiżanki niesionej do fotela u kresu długiego dnia, gdy światło wreszcie łagodnieje. Jedni wdychają go, nie czując nic szczególnego. Inni przystają. Ta różnica zasługuje na uwagę, bo ci, którzy wciąż wracają do rumianku, często mówią coś o własnej naturze.
Kto szuka ciepłego i spokojnego kwiatu
Rumianek zwykle przyciąga naturę Ognia. Ogień to blask i ciepło, osoba, która rozświetla pomieszczenie i hojnie dzieli się swoim żarem — a która, gdy się spieszy, nie staje się chłodna, lecz żywiołowa: pojawia się nerwowość, gorączkowość, przypływ, który szuka ujścia. Ogień często można odczytać na czole, gdzie skóra się rumieni, czerwienieje i szybko reaguje, gdzie drobne naczynka rysują cienkie linie, a ciepło wypływa na powierzchnię, zanim powściągliwość zdąży je powstrzymać. Dla natury zbudowanej na jasności pociąg do rumianku nabiera pewnego sensu. Jego woń jest łagodna tam, gdzie Ogień biegnie ostro; to niska, kojąca nuta, która spotyka zbyt żywy blask czymś czułym, a nie iskrzącym. Dla osoby Ognia rumianek może wydawać się mniej zapachem, a bardziej oddechem — tą samą ulgą, co usiąść po zbyt długim staniu.
A to, co ta łagodność oferuje skórze, oferuje jedynie jako możliwość i tylko dla tej natury. Tam, gdzie cera Ognia bywa gorąca i szybko się rumieni na czole, łagodna, kojąca woń obecna w codziennym geście mogłaby się okazać stabilizującą towarzyszką — nie obietnicą, po prostu nutą, która do Państwa pasuje. Najpierw pojawia się upodobanie. Reszta jest tym, co zwykle daje rzecz dobrze dobrana, gdy już się ją wybierze.
Wskazówka, nie wyrok
Warto zauważyć, że nie każdego to porusza w ten sposób, a tych, których nie porusza, często ciągnie gdzie indziej. Ktoś, czyja skóra przemawia na policzkach — przesuszenie, cienie, zapadnięty i poszarzały wygląd — może uznać, że ciepła słodycz nie jest do końca tym, czego szuka; to natura Wody, przyciągana przez głębię i bezruch raczej niż ukojenie. Inny, kto nosi pełnię i zastój w nosie i na środku twarzy, jest stateczny i skłonny do zamartwiania się, gdy się spieszy, odczytuje się raczej jako Ziemię. Ten sam kwiat, inna odpowiedź. Woń się nie zmieniła; zmieniła się osoba, która ją spotyka.
Proszę pozwolić więc, by upodobanie było pytaniem, a nie wnioskiem. Jeśli rumianek jest tym, do czego Państwo wracają — tą ciepłą, miodowo-jabłkową ciszą, którą Państwo chcą mieć blisko pod koniec dnia — być może to Ogień w Państwu prosi, by spotkać go z łagodnością, i w tej prośbie cicho się nazywa. Tak szczególny gust rzadko dotyczy wyłącznie kwiatu. Najczęściej to żywioł, który Państwem kieruje, daje o sobie znać.