Państwo lubią cyprys: jaki może być Państwa żywioł
Lubić cyprys, tę zieloną, wyprostowaną nieruchomość, to często dyskretna wskazówka, że to Drzewo jest żywiołem, który Państwem kieruje.
Proszę wyobrazić sobie cyprys: wysoką, ciemną, wiecznie zieloną strzałę wzniesioną na tle nadmorskiego wiatru, prostą i niezmienną, trzymającą swój pion tam, gdzie okoliczne sosny uginają się i kołyszą. Nie mięknie, by przypodobać się czasowi. Wznosi się, spokojny, zachowując pion nawet wtedy, gdy słone powietrze napiera na niego z boku. Zapach ma ten sam charakter — świeży i suchy, zielono-drzewny i żywiczny, bez cienia słodyczy, jaką oferują inne iglaki. To woń, która raczej stoi prosto, niż się układa.
Jeśli cyprys jest nutą, do której wciąż Państwo wracają, ta preferencja mówi Państwu być może coś o naturze, którą Państwo noszą w sobie. Nie każdy szuka zapachu tak pionowego i tak mało sentymentalnego. Ci, którzy go szukają, są często istotami zbudowanymi tak, jak zbudowane jest to drzewo.
Kogo cyprys zwykle przywołuje
Natura Drzewa pnie się w górę. Jest w niej pęd, pragnienie wzrostu i sięgania, pewność siebie, która kocha ruch i jasny kierunek, w którym można podążać. Gdy Drzewo czuje się swobodnie, ta energia przypomina grację w ruchu. Gdy jest ponaglane, ta sama siła potrafi stwardnieć — w drażliwość, frustrację, pewną sztywność, która woli trzymać swój pion niż ustąpić. Skóra natury Drzewa często przemawia na skroniach, gdzie może się świecić i pokrywać zaskórnikami, gdy wewnętrzny rytm przyspiesza.
Dla takiej istoty cyprys może być jak rozpoznanie. Jego wyprostowana zieleń to nuta trwania w ruchu — stabilność stania prosto bez sztywnienia, utrzymywania kierunku bez napinania się przeciw wszystkiemu, co Państwa otacza. Dla Drzewa to rzadkie i mile widziane doznanie: przypomnienie, że można się wznosić, pozostając giętkim, że stanowczość i swoboda nie są przeciwieństwami. Na skórze cyprys może wydawać się naturze Drzewa świeży i oczyszczający — sucha, czysta zieleń, która zdaje się spotykać z sebum na skroniach z poczuciem ładu, a nie ciężaru. To możliwość oferowana delikatnie, nie składana obietnica.
A może to nuta kogoś innego
Tu robi się ciekawie, bo lubić cyprys to nie to samo w każdych rękach. Istota, której znakiem jest Metal, o suchej szczęce i zamiłowaniu do wyrafinowania, może odczytać tę samą żywiczną świeżość jako surowość i cichą elegancję, a nie pęd naprzód. Istota natury Wody, której policzki skłaniają się ku cieniowi i zapadniętemu, odwodnionemu wyglądowi, może być przyciągana przez głębię drzewa i jego ocienioną, wiecznie zieloną trwałość, a nie przez jego pion. Olejek się nie zmienia. Zmienia się żywioł, który go kocha.
Dlatego zapach, który Państwa woła, zasługuje na uwagę. Pociąg do cyprysu może być Drzewem proszącym o to, by stać prosto i pozostać giętkim — by trzymać wznoszącą się linię bez twardnienia i być docenionym za stabilność pod pędem. Albo może to być zupełnie inny żywioł, pożyczający to samo drzewo z własnych powodów. Który z nich należy do Państwa — to ciche pytanie, które woń zostawia otwarte, zawieszone w powietrzu jak słony wiatr sunący przez rząd ciemnozielonych strzał.