Pani kocha jaśmin: jaki może być Pani żywioł

Jaśmin trzyma się własnych godzin. Czeka, aż światło zgaśnie, zanim się otworzy, a potem daje wszystko naraz — słodycz tak pełną, że na brzegach staje się niemal zwierzęca, ciepła tam, gdzie Pani spodziewała się tylko kwiatów. Nie ma w nim nic z nieśmiałości. Czuć pociąg do takiego zapachu to czuć pociąg do samej głębi, a ten pociąg rzadko bywa dziełem przypadku. Mówi coś o naturze, którą Pani nosi w sobie.

Kto szuka jaśminu

Najczęściej ci, którzy poddają się jaśminowi, noszą w sobie naturę Wody. Woda to głęboka rezerwa — spokój płynący pod powierzchnią, cisza, którą inni biorą za dystans. Gdy ta rezerwa jest pełna, trzyma. Gdy zaczyna jej brakować, pokazuje się najpierw na policzkach i pod oczami: spojrzenie w cieniu, zapadnięcie pod oczami, skóra, która wydaje się odwodniona i prosi o głębię, a nie o blask. Towarzyszy temu zmęczenie sięgające kości, takie, którego sam sen nie ukoi.

Dla natury Wody jaśmin może przypominać mniej zapach, a bardziej towarzysza. Tam, gdzie lżejsza, żywsza nuta osiadłaby na powierzchni i przeminęła, ten zdaje się dołączać do Pani tam, gdzie mieszka wyczerpanie. Nie przykrywa zmęczenia. Przeciwnie — zdaje się przemawiać do rezerwy, trwać na tej samej głębokości co Pani. Dlatego miłość bywa odwzajemniona i dlatego trwa.

Ale najpierw proszę odczytać własną skórę

Pociąg to wskazówka, nie wyrok, a jaśmin znaczy co innego w zależności od natury, na której osiada. Jeśli Pani policzki pozostają pełne, a błyszczą skronie — tłustawa matowość, która wciąż wraca, wysyp zaskórników w tym miejscu — to znak Drzewa i ten sam kwiat przemówiłby w Pani w zupełnie innym rytmie: pęd, ruch, ciepło wzbierające, gdy coś Panią złości. Jeśli natomiast to Pani szczęka odczuwa zmianę, wysychając i matowiejąc, podczas gdy pojawiają się pierwsze drobne linie, Pani jest może bliżej Metalu, który zna spokój tego, co wystarczające, i trzyma się dłużej, niż powinien.

Ziemia pokazuje się jeszcze inaczej — na nosie i w środku twarzy, gdzie pory się otwierają i gdzie wszystko wydaje się zablokowane, trochę ciężkie, trochę powolne. Ogień żyje wyżej, na czole, w zaczerwienieniu, rozgrzaniu i skórze skłonnej do reakcji. Żadna z tych natur nie jest winna. Każda znaczy po prostu, że ten sam bujny kwiat osiadłby na innej glebie i zaproponowałby Pani inną rozmowę.

Proszę zauważyć więc, co jaśmin robi w Pani. Proszę zauważyć, gdzie Pani twarz się męczy, a gdzie trzyma. Zapach o takiej głębi nie wybiera lekko, a i Pani, jak widać, nie. Miłość do jaśminu może być Wodą, która dyskretnie prosi, by ją poznać.