Pan lubi mirrę: co Pana żywioł mógłby zdradzić
Mirra, ciemna żywica świątyń, i dyskretna wskazówka Ziemi, którą zdradza Pana do niej przywiązanie.
Żywica o ciemnoczerwonej barwie, zbierana w perły z poranionej kory drzewa, a potem suszona, aż przy pierwszym oddechu staje się gorzka, a pod spodem dymno-słodka. Mirrę palono w świątyniach na długo przed tym, zanim pojawiło się to, co dziś nazywamy starożytnością, i zachowała z tego ciężar: zapach, który zdaje się spowalniać pomieszczenie i je uspokajać. Jeśli Pan przyłapuje się na tym, że przy niej Pan przystaje, wciąż przyciągany ku jej poważnej, osadzonej głębi, podczas gdy inni przechodzą obok, to upodobanie zasługuje na chwilę uwagi. Często mówi coś o naturze, na której Pan jest zbudowany.
Dlaczego Ziemia się ku niej zwraca
To często temperamenty Ziemi kochają mirrę. Ziemia to stabilne centrum człowieka, to, na którym inni się opierają, temperament, który zatrzymuje, gromadzi i trwa. Zbyt długo nadwyrężana, ta sama stabilność może stać się ciężka, myśli krążą wokół tej samej troski i nigdy się nie rozwiązują, a skóra może to odzwierciedlać: pełnia w okolicy nosa i środka twarzy, rozszerzone w tym miejscu pory, cera, która wydaje się nabrzmiała i powolna w odzyskiwaniu lekkości. Dla takiej natury mirra może przypominać uznanie. Jej ciemność nie porusza; dołącza do Pana tam, gdzie już Pan jest. Dla natury Ziemi może być nutą, która wycisza rozproszony dzień albo użycza odrobinę lekkości centrum, które zgęstniało, nigdy nie narzucając tempa. To właśnie ta dyskretna więź: poważna żywica, osadzony człowiek, zapach, który o nic nie prosi i po prostu trwa.
Nic z tego nie jest lekarstwem. To rezonans, sposób, w jaki pewne melodie znajdują pewnych ludzi. Mirra nie zmienia Pana natury. Schlebia tej, z którą się Pan urodził, a najbardziej schlebia Ziemi.
Gdy upodobanie należy do innego żywiołu
Zanim Pan uzna, że mirra należy do Pana, proszę przyjrzeć się własnej twarzy. Jeśli tym, co powraca, jest suchość wzdłuż linii żuchwy, matowość, pierwsze cienkie linie w tym miejscu — to podpis Metalu, a Metal często tęskni za zapachem innego rodzaju, czystszym i surowszym niż ta gęsta, żywiczna ciemność. Dla natury Metalu mirra może wydawać się zbyt bliska, zbyt otulająca, podczas gdy Pan szukał jasności.
A jeśli znak, który Pan zna najlepiej, czyta się wysoko na twarzy — napływ koloru na czole, ciepło wzbierające, gdy dzień nabiera tempa, rumieńce, które przychodzą i odchodzą — to Ogień, a Ogień odbiera dymne tło zupełnie inaczej: czasem jako ukojenie, czasem jako nadmiar żaru położony na naturze już gorącej. Ta sama żywica, spotkana przez inny żywioł, staje się czymś zupełnie innym.
Pytanie zatem nigdy nie brzmiało, czy mirra jest przyjemna. Brzmi: czy mirra należy do Pana i dlaczego Pana dłoń wciąż do niej wraca. Miłość do tej pradawnej, ciemnej żywicy, wypolerowanej przez świątynie, może być Ziemią w Panu, która dyskretnie prosi, by ją rozpoznać.