Aloes i natura, do której od zawsze był przeznaczony

Na wielu parapetach stoi aloes — i stał już na parapetach śródziemnomorskich domów w starożytności. Dioskurydes opisuje go w pierwszym wieku. Sumeryjskie tabliczki wspominają o nim znacznie wcześniej. To jedna z nielicznych roślin pielęgnacyjnych, którą od zawsze trzymano żywą, pod ręką, a nie suszoną w słoju — bo wartość ma tylko świeża.

Czym jest, zanim stanie się składnikiem

Liść aloesu ma dwie warstwy, których nie wolno mylić. Tuż pod zieloną skórką płynie żółty lateks — gorzki, drażniący, odrzucany. W środku znajduje się Państwo miękną: przezroczysty żel, w ponad dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach złożony z wody, utrzymywany przez długołańcuchowe polisacharydy.

To właśnie te łańcuchy robią całą różnicę. Zatrzymują wodę i, wysychając, tworzą elastyczną, oddychającą powłokę. Reszta — śladowe minerały, enzymy, witaminy — zajmuje dużo miejsca w materiałach reklamowych, a bardzo mało w liściu.

Co robi na twarzy

Chłodzi i koi, natychmiast, i efekt jest prawdziwy. Żel aloesowy na skórze rozgrzanej słońcem, wiatrem, reakcją przynosi ulgę, jakiej nie naśladuje żaden krem — bo to nie jest krem: to woda utrzymywana przez siateczkę, która powoli paruje.

Nie odżywia. Sam aloes na suchej skórze pozostawia po wyschnięciu uczucie ściągnięcia i wiele osób wnioskuje stąd, że wysusza. Nie wysusza: nie dostarcza niczego tłustego, a to nie to samo. Na skórze, której brakuje ciała, kładzie się go pod olej, nigdy zamiast niego.

Najlepsze użycie pozostaje najprostsze. Ucięty liść, żel wyskrobany łyżeczką, nałożony w ciągu minuty. Żel ze sklepu jest zawsze stabilizowany, często dodatkowo zagęszczany, czasem niemal pusty.

A jednak nigdy nie pasował wszystkim

Czytanie pięciu natur stawia aloes naprzeciw Ognia — tego, co się wznosi, co się zapala, co nabiera koloru, zanim padnie słowo. To nie jest relacja pokrewieństwa, lecz pożytecznego przeciwieństwa: woda spotyka ciepło.

Twarz tej natury rozgrzewa się na czole, zapala w rozmowie, potrzebuje godziny, by ostygnąć. Naznacza się tym, co czuje. Świeża i lekka substancja jest dla niej najtrafniejszą z możliwych odpowiedzi.

Dla pozostałych natur aloes jest przyjemnym pośrednikiem i niczym więcej. Twarz delikatna szuka ciała; twarz stabilna chce się odciążyć inaczej; twarz, która pcha się naprzód, chce być uwolniona od ciężaru, nie ochłodzona.

Delikatna kwestia

Aloes to uniwersalny środek doraźny i to zastosowanie jest uzasadnione: po słońcu, po wietrze, po skórnej przykrości pasuje każdemu, bo nie robi prawie nic poza oddawaniem wody.

Ale środek doraźny nie jest pielęgnacją codzienną, a mylenie tych dwóch rzeczy kosztuje lata. To, czego Państwa twarz domaga się każdego dnia, zależy od natury, która nią kieruje — a tej natury nie wywnioskuje się z tygodnia obserwacji. Czyta się ją od początku.