Czy Pani jest raczej Ogniem czy Wodą?

Proszę wyobrazić sobie dwie osoby przy tym samym stole. Jedna przychodzi rozświetlona od wewnątrz, mówi rękami, śmieje się, zanim dowcip zdąży wybrzmieć, jest ciepła w dotyku i szybko się rumieni. Druga osiada w fotelu jak woda znajdująca swój poziom, bez pośpiechu, więcej słucha, niż mówi, niosąc spokój, ku któremu zdaje się pochylać całe pomieszczenie. Żadna nie jest lepsza. Po prostu rządzą nimi dwa bardzo różne żywioły — a gdy Pani przyjrzy się uważnie, zaczyna się zastanawiać, który z nich jest Pani.

W naszej naturalnej filozofii piękna żywiołów każda twarz jest rozmową pięciu sił. Dwie z nich, Ogień i Woda, siedzą po przeciwnych końcach stołu. Nauka ich rozróżniania to najbardziej radosne wejście w ten świat.

Ogień: ten, który pokazuje wszystko od razu

Ogień to żywioł lata, ciepła, serca. Mieszka w górnej części twarzy, wokół czoła, i nigdy tak naprawdę nie uczy się ukrywać. Gdy Ogień jest Twój, radość przychodzi łatwo i widocznie — przypływ koloru, błysk w oku, ciepło, które inni czują, zanim padnie choć jedno słowo. Skóra jest ekspresyjna: rumieni się, reaguje, rozpala, gdy dzień robi się gorący albo kawa zbyt mocna.

Ten sam blask jest czułym punktem Ognia. Wzniecona zbyt wysoko radość przechodzi w niepokój, w brzęczenie, które wieczorem z trudem cichnie. Reaktywny blask staje się reaktywną skórą. Istoty Ognia jako pierwsze czują pikantny posiłek na policzkach i jako ostatnie potrafią usiedzieć w miejscu podczas długiego popołudnia. Pozostawiony sam sobie Ogień płonie jasno i szybko się wypala — dlatego dawna mądrość wiąże go z odpoczynkiem, z ochronną pauzą południa, ze wszystkim, co mówi: Pani może odłożyć płomień na godzinę.

Jeśli Pani rozpoznaje to ciepło, które się rozpędza, tę widoczną emocję, tę skórę, która zdradza, co w środku — być może Pani czyta tutaj stronę z własnej historii. Ale jedna strona to jeszcze nie cała książka.

Woda: ta, która strzeże swoich głębin

Proszę zwrócić się teraz ku przeciwległemu brzegowi. Woda należy do zimy, chłodu, bezruchu i głębokiej rezerwy, z której ciało czerpie przez całe życie. Tam, gdzie Ogień pędzi ku powierzchni, Woda gromadzi się pod spodem. Gdy Woda jest wasza, temperament jest pogodny, refleksyjny, nieskory do alarmu — to przyjaciółka, która uspokaja wszystkich wokół. Jej terytorium na twarzy to policzki, a jej tematy to ciche pytania upływającego czasu: nawilżenie, elastyczność, jędrność, substancja, która trzyma twarz w całości przez kolejne dekady.

Cieniem Wody nie jest niepokój, lecz wyczerpanie. Posunięta za daleko jej pogoda ducha rzednie w zmęczenie, jej spokój w obawę, a jej skóra w suchość — cienki, spragniony wygląd studni czerpanej szybciej, niż się napełnia. Tam, gdzie Ogień potrzebuje ochłody i ukojenia, Woda potrzebuje uzupełnienia i ochrony: głębokiego snu, łagodnego ruchu, mineralnego smaku morza, owoców i wody i nocy bez pośpiechu. Ogień wydaje; Woda oszczędza.

I tu pojawia się elegancki zwrot. W cyklu żywiołów Woda jest dokładnie tą siłą, która łagodzi Ogień — chłodną dłonią na rozpalonym czole. Te dwa żywioły nie są więc tylko przeciwieństwami; są dla siebie nawzajem lekarstwem. Dlatego prawie nikt nie jest czystym Ogniem ani czystą Wodą. Większość z nas jest negocjacją.

Więc który z nich Panią kieruje?

Tutaj zabawa staje się ciekawa — i tu liczy się szczerość. Pani może czuć, że jeden opis pociąga Panią bardziej niż drugi; to przyciąganie jest prawdziwe i warto go wysłuchać. Ale poczuć się Ogniem w napiętym tygodniu albo Wodą po długiej zimie to nie to samo, co wiedzieć, który żywioł naprawdę Panią rządzi.

Jest też kwestia momentu. Każdy żywioł ma swoje godziny i pory roku — chwile, w których Ogień jest najbardziej wzywany i się rozpala, chwile, w których Wodę prosi się, by dała więcej, niż ma. Istnieją, całkiem dosłownie, dni przechylające się w jedną stronę i dni przechylające się w drugą. Ale Pani okna — te wpisane w Pani szczególną konstytucję — nie są czymś, co ogólny artykuł może Pani podać. Pochodzą z prawdziwego odczytania: daty urodzenia albo po prostu tego, co Pani skóra nieustannie Pani pokazuje, odczytywanego z uwagą.

Do tego czasu proszę pozwolić działać ciekawości. Proszę obserwować się przez tydzień. Gdy dzień się ociepla, Pani wznosi się razem z nim, czy coś w Pani chce ochłodzić pomieszczenie? Gdy Pani jest zmęczona, płonie jaśniej, czy Pani zanurza się głębiej?

A zatem — gdy Pani wyobraża sobie własną twarz przy tym stole, co Pani widzi najpierw: płomień, czy spokojną wodę?