Jedzenie o właściwej porze: co przypomniała chrono-żywienie

Jest pewna myśl, która wydaje się oczywista, gdy już zostanie wypowiedziana, a której powrót zajął bardzo dużo czasu: że pora, o której jemy, liczy się tak samo jak to, co jemy.

Co zostało zaproponowane

W 1986 roku doktor Alain Delabos opracował to, co nazwie chrono-żywieniem, i co opublikuje nakładem Albina Michela w książce wielokrotnie wznawianej.

Zasada polega na rozdzieleniu kategorii pokarmów według pór dnia, w oparciu o przekonanie, że ciało nie przyjmuje ich w ten sam sposób o każdej godzinie.

Nie zajmujemy stanowiska wobec samej metody, która należy do jej autora i która ma swoje dyskusje. Interesuje nas co innego: fakt, że francuski praktyk zbudował cały system na zmiennej — momencie — którą klasyczne żywienie traktowało jako drugorzędną.

Co chronobiologia udokumentowała niezależnie

Grunt był przygotowany. Franz Halberg ukuł termin „circadialny” w 1959 roku, a wraz z Alainem Reinbergiem we Francji pracował nad ustaleniem, że funkcje organizmu podlegają własnym rytmom.

Skóra należy do badanych obiektów: jej przepuszczalność, jej aktywność, jej odpowiedź nie są identyczne o każdej porze. To udokumentowane pole i przyznaje rację bardzo starej intuicji — że godzina gestu ma znaczenie.

Co tradycje robiły z tą myślą

Szły o krok dalej i to właśnie czyni porównanie interesującym.

Nie regulowały jedynie momentu: regulowały także adresata. Czytanie przez smaki, w ramach pięciu ruchów, wiąże każdy rejestr ze smakiem — kwaśnym, gorzkim, słodkim, ostrym, słonym — i uznaje, że dany smak karmi jedną naturę, a wytrąca z równowagi inną.

Dwie osoby siedzące przy tym samym stole, w tym samym momencie, nie przyjmują więc tego samego posiłku w ten sam sposób.

To myśl mniej wygodna niż wspólny rozkład godzin i pewnie dlatego krążyła słabiej.

Wspólny punkt obu podejść

Odrzucają one jedną uniwersalną rekomendację.

Jedno odrzuca ją w czasie: to, co pasuje rano, nie pasuje wieczorem. Drugie odrzuca ją według osób: to, co karmi jedną, wytrąca z równowagi drugą.

Oba idą pod prąd myśli XX wieku, która głosiła, że istnieje jedna dobra, ogólna odpowiedź i wystarczy ją znaleźć.

Co warto z tego zapamiętać

Że brakującą zmienną prawie nigdy nie jest pokarm. Jest nią kontekst: kiedy i dla kogo.

„Kiedy” jest dziś udokumentowane i dyskutowane. „Dla kogo” — znacznie mniej, ponieważ zakłada wiedzę o tym, do jakiej logiki dana osoba należy.

Ta informacja nie wynika ani z rozkładu godzin, ani z diety. Jest wcześniejsza od obu i odczytuje się ją od samego początku.