Jak przeprowadzić audyt czegokolwiek innego

Pan umie przeprowadzać audyt. Każdy, kto czymkolwiek kierował, potrafi to robić: ustala się cel, spisuje środki, sprawdza, czy każdy środek służy celowi, i usuwa resztę.

Nikt nie robi tego w swojej łazience. Zróbmy to.

Jeden — cel

Proszę zapisać go w jednym zdaniu. Nie „mieć ładną skórę”, bo to nie jest cel, lecz życzenie.

Cel musi być sprawdzalny. „Żeby moja twarz zachowywała tę samą jakość w lutym co w czerwcu.” „Żeby regenerowała się w trzy dni po ciężkim tygodniu, a nie w trzy tygodnie.” „Żebym nie musiał już o tym myśleć.”

Większość ludzi odkrywa w tym miejscu, że nigdy nie miało celu. Miało niepokój, a niepokojem się nie steruje.

Dwa — inwentarz środków

Proszę wypisać wszystko, według funkcji, a nie produktów: to, co oczyszcza, to, co przygotowuje, to, co odżywia, to, co zamyka, to, co usuwa.

Niemal na pewno Pan znajdzie dwóch lokatorów na jednym stanowisku i jedno stanowisko puste.

Trzy — wkład każdego środka

Przy każdej pozycji jedno pytanie: co by się stało, gdybym ją usunął.

Jeśli Pan nie umie odpowiedzieć, to jest odpowiedź. Środek, którego nieobecności nie da się przewidzieć, to środek, którego obecności nigdy nie zmierzono.

Cztery — konflikty

Proszę szukać par, które działają w przeciwnych kierunkach. Jeden zabiera, a drugi zamyka. Jeden wysmukla, a drugi obciąża. Jeden złuszcza rano, a drugi naprawia wieczorem.

W budżecie nazywa się to wydatkami, które się znoszą, i zajmuje się nimi w pierwszej kolejności, bo kosztują podwójnie.

Pięć — pytanie, które blokuje każdy audyt

W tym miejscu Pan natrafia na ścianę i to jest właśnie interesujący punkt.

Aby rozstrzygnąć między dwoma sprzecznymi środkami, Pan potrzebuje kryterium. Pan musi wiedzieć, czy ta twarz ma być odciążona czy odżywiona, otwarta czy zamknięta, ulżona czy wzmocniona. To są pytania binarne, a złej odpowiedzi nie naprawi żadna jakość produktu.

Tego kryterium nie ma nigdzie w inwentarzu. Nie ma go też w lustrze, gdzie dwie przeciwstawne logiki dają te same oznaki: błyszczenie może być produkcją albo kompensacją, ściągnięcie może być naturą albo długiem.

Co zrobiłby audytor

Poszukałby brakującej danej poza systemem.

To normalne postępowanie: gdy dane wewnętrzne nie pozwalają rozstrzygnąć, nie wpatruje się w nie dłużej — szuka się niezależnego punktu odniesienia.

Tutaj ten punkt odniesienia istnieje i jest wcześniejszy niż wszystko, czego Pan próbował: logika, która rządzi Pana twarzą od początku. Nie zależy od żadnej z Pana prób, i właśnie dlatego nadaje się do użycia.

Z nią audyt kończy się w jeden wieczór. Bez niej nie kończy się nigdy — i dlatego nikt go nie robi.