Qi gong według Pani żywiołu

Na długo przed lustrem był oddech. Na dawnych chińskich dworach, zanim dzień zdążył czegokolwiek od Pani zażądać, istniała spokojna godzina przeznaczona na bardzo powolny ruch. Qi gong to ta godzina, wciąż żywa: praktyka drobnych, niespiesznych gestów zestrojonych z oddechem, przekazywana z rąk do rąk od stuleci. W jednej z jej najbardziej ukochanych form ruchy układają się w pięć faz — po jednej dla każdego z żywiołów, które dawna lektura znała pod imionami Drzewa, Ognia, Ziemi, Metalu i Wody. Nie tyle się je wykonuje, ile przez nie przechodzi, tak jak jedna pora roku przechodzi w następną.

Uderzające jest to, jak konkretna jest ta tradycja, gdy mowa o twarzy i jej temperamencie. Nigdy nie oddzielała Pani sposobu poruszania się od Pani wyglądu o poranku. Każda faza, jak mawiano, przemawiała do innej Pani części, a praktyka staje się o wiele czytelniejsza, gdy już Pani wie, do którego żywiołu się zwraca. Oto dyskretne zaproszenie, które jest Pani tutaj składane.

Pięć sekwencji, pięć sygnatur

Pierwsze ruchy są całe z uniesienia i otwarcia, niczym młoda gałąź rozchylająca się o świcie. To faza, którą dawna lektura przypisywała Drzewu, i łatwo rozpoznać w niej temperament, jaki wydobywa: energię żyjącą na skroniach, blask zbierający się wcześnie wzdłuż czoła, pęd ku przodowi, który chciałby, aby dzień już się zaczął. Jeśli Pani twarz nosi tam swoją żywość i pewną niecierpliwość wobec bezruchu, sekwencja otwierająca bywa jak powrót do domu.

Potem praktyka się rozgrzewa. Gesty wznoszą się ku czubkowi głowy, a ruch przyspiesza w coś świetlistego i rozległego — fazę, którą włada Ogień. Jego sygnatura mieszka wysoko na czole i wypływa najbliżej powierzchni: żywy rumieniec, blask, który pojawia się, zanim Pani zdąży powiedzieć słowo, ciepło, które inni czują z drugiego końca pokoju. Tam, gdzie Drzewo się otwiera, Ogień promieniuje, a szybkie i hojne przejście tej sekwencji jest napisane właśnie dla tego ciepła.

W środku kręgu następuje zwolnienie. Ciężar osiada nisko, oddech staje się równy i wszystko zbiera się ku środkowi, tak jak ziemia trzyma ogród w jedności. To Ziemia, a jej sygnatura żyje w centrum twarzy, wokół nosa: stabilność, na której opierają się inni, skłonność do zatrzymywania i przechowywania, pełnia w środku, która o nic nie prosi i trwa. Sekwencja ugruntowująca to ta, do której Pani wraca, gdy Pani chce poczuć wsparcie.

Od wyrafinowania do głębi

Po centrum praktyka wycofuje się i precyzuje. Gesty stają się czyste i powściągliwe, każdy zamyka się na wyraźnej krawędzi, a oddech się zwęża. To faza Metalu, a jej sygnaturą jest cienka linia żuchwy, skłonność do suchości i wyrafinowania, upodobanie do porządku i rzeczy dokonanych z dokładnością. Jeśli Pani twarz zachowuje czystą architekturę i Pani woli kilka rzeczy prawdziwych od wielu hałaśliwych, zdyscyplinowana sekwencja należy do Pani.

Wreszcie ruch opada i się ochładza. Gesty stają się miękkie, niskie i ciche, tak jak woda znajduje najniższe miejsce i spoczywa tam w ciemności. To Woda, a jej sygnaturę czyta się w policzkach i pod oczami: głębia, cień, który zbiera się tam, gdy Pani jest zmęczona, cicha rezerwa, która zawiera więcej, niż pokazuje. Sekwencja zamykająca, powolna i wewnętrzna, należy do tej głębi.

Pięć faz, pięć twarzy. Tradycja nigdy nie prosiła Panią, by Pani wybrała jedną i odrzuciła pozostałe; Pani przechodzi przez wszystkie w ciągu jednej spokojnej godziny, bo cała osoba nosi w sobie wszystkie pięć. A jednak podtrzymywała też, że jedna z nich jest bardziej Pani niż inne — nuta, do której Pani twarz wraca w spoczynku, sekwencja, którą Pani ciało znało już, zanim się jej Pani nauczyła.

Która to jest, dawna lektura nie zostawiła zgadywaniu. Czytała ją z dnia Pani narodzin, tak jak czyta się porę roku z jednego poranka. Pani poznała już pięć i ich sygnatury. Ta, która jest zapisana dla Pani, dzieli Panią od odpowiedzi tylko krótka lektura.