Pierwsze trzydzieści dni z Pani żywiołem

Tak, bez upiększeń, wygląda pierwszy miesiąc.

Pierwszy tydzień — odejmowanie

Pierwszą rzeczą nie jest dodawanie. Jest nią zaprzestanie tego, co działa przeciwko Pani.

W istniejącej rutynie niemal zawsze jest jedna lub dwie rzeczy, które pracują wbrew naturze, którą właśnie Pani odkryła. Regularne złuszczanie na twarzy oszczędnej. Ciężka konsystencja na twarzy, która już produkuje. Gest odziedziczony po radzie, która nie była skierowana do Pani.

Odejmowanie nie wymaga wysiłku, nic nie kosztuje i często daje najszybszy rezultat w całym miesiącu. Niektóre osoby widzą coś już w pierwszym tygodniu — i prawie zawsze jest to właśnie to: ulga, a nie dodatek.

Drugi tydzień — nuda

Trzeba to powiedzieć z góry: drugi tydzień jest nudny.

Nowość opadła, nic widocznego się nie wydarzyło i Pani zaczyna się zastanawiać, czy to wszystko nie było tylko pustym pomysłem. To moment, w którym większość ludzi coś dodaje, żeby się uspokoić.

Dokładnie tego nie należy robić. Nic nie proszę zmieniać. Nuda na tym etapie jest znakiem, że protokół jest właściwy.

Trzeci tydzień — pierwszy sygnał

Coś zaczyna być widoczne — i jest to dyskretne.

Najczęściej: skóra, która lepiej trzyma się w ciągu dnia, bardziej wyrównana cera o poranku, strefa, która mniej daje o sobie znać. Nic spektakularnego, nic, co dałoby się sfotografować.

Proszę przyjrzeć się temu właściwie: rano, w świetle dziennym, bez lupy. I proszę porównać z notatką, którą Pani zrobi na początku — bo pamięć twarzy bywa bardzo zawodna.

Czwarty tydzień — dodawanie

Teraz, i nie wcześniej, Pani wprowadza jedną rzecz.

Tylko jedną. Tę, która najlepiej odpowiada Pani naturze. Stosowaną wystarczająco długo, by coś powiedziała.

Dodawanie wcześnie i dużo to najczęstszy błąd. Pięć nowości naraz daje pięć zmieszanych sygnałów, z których żaden nie jest czytelny — i niczego się Pani nie uczy.

Czego nie będzie w trzydzieści dni

Trzeba być szczerym: nic radykalnego.

Miesiąc wystarczy na pierwszy sygnał i na usunięcie tego, co przeszkadzało. To za mało na trwałą zmianę — ta wymaga trzech do sześciu miesięcy — ani na zmianę kierunku, którą liczy się w latach.

Co zostaje po miesiącu

Trzy rzeczy — i są warte więcej niż to, co widać w lustrze.

Krótsza rutyna. Jasne wyobrażenie o tym, co w Pani dawnych nawykach działało przeciwko Pani. I pierwsze doświadczenie różnicy między gestem ogólnym a gestem skierowanym do Pani.

To właśnie ta ostatnia rzecz decyduje o całej reszcie. Gdy raz się ją poczuje, nie ma już powrotu.