Pytanie, które zadałoby dziecko

Dziecko, które przyglądałoby się dorosłym, zadałoby bardzo proste pytanie, na które nikt nigdy nie udziela porządnej odpowiedzi.

Dlaczego ta sama rzecz nie działa tak samo na wszystkich?

Zwykłe odpowiedzi i dlaczego się nie trzymają

„Każda skóra jest wyjątkowa.” To prawda, ale do niczego nie prowadzi. Jeśli każda skóra jest wyjątkowa, żadna rada nie może dotyczyć nikogo konkretnego i pozostaje tylko próbować na ślepo. I dokładnie to się proponuje.

„To kwestia typu skóry.” Lepiej, ale nieprawda. Dwie osoby zaklasyfikowane jako „skóra tłusta” mogą potrzebować czegoś przeciwnego: jedna produkuje dużo z natury, druga nadrabia, bo zbyt wiele jej odebrano. Kategoria wkłada je do tej samej szufladki i daje im tę samą radę.

„To genetyka.” To zamyka rozmowę, niczego nie wyjaśniając, i czyni temat bezużytecznym.

Odpowiedź dziecka

Prawdopodobnie powiedziałoby: bo ludzie nie są tacy sami w środku.

Dokładnie tak jest i to właśnie obserwowały wszystkie tradycje piękna, zanim dysponowały jakimikolwiek środkami technicznymi. Nie klasyfikowały ludzi według tego, co było na nich widać, ale według tego, jak funkcjonowali: ci, którzy produkują dużo, ci, którzy zatrzymują, ci, którzy wydatkują, ci, którzy wysychają, ci, którzy się rozgrzewają.

Niewielka liczba sposobów bycia i każdy należy do jednego z nich.

Dlaczego ta idea zniknęła

Ponieważ nie da się jej pogodzić z półką sklepową.

Klasyfikowanie ludzi pozwala powiedzieć „nie”: to nie jest dla Pani. Półka nie może powiedzieć „nie” — proponuje, dodaje, poszerza. Potrzebowała więc klasyfikacji, która nigdy niczego nie wyklucza, a typ skóry spełnia tę funkcję doskonale: opisuje stan przejściowy, zmienia się wraz z porami roku i pozwala polecać niemal wszystko niemal każdemu.

Co pozwala dostrzec naiwne pytanie

Że problemem nigdy nie był brak dobrych kosmetyków.

Są doskonałe, liczne, dostępne. Brakuje klasyfikacji — umiejętności rozpoznania, do kogo dana rzecz była skierowana, a tym samym odrzucenia całej reszty.

To właśnie posiadały dawne domy, dysponując bardzo skromnymi środkami, a co my straciliśmy, mając ich pod dostatkiem.

Pełna odpowiedź

Decyduje nie to, co widać na twarzy, lecz logika, która sprawia, że twarz tak właśnie funkcjonuje — a ta logika istniała, zanim cokolwiek Pani wypróbowała.

Wyjaśnia, dlaczego Państwa siostra i Państwo nie mają takiej samej skóry, choć Panie dorastały w tym samym domu. Dlaczego rada, która odmieniła przyjaciółkę, Pani nic nie dała. Dlaczego Pani twarz zawsze daje o sobie znać w tym samym miejscu.

Nie da się jej zobaczyć ani wydedukować. Odczytuje się ją od samego początku — co w gruncie rzeczy jest dokładnie tym, co założyłoby dziecko.