Czego nie rozwiązuje żadna z tych typologii

Proszę zrobić listę tego, co już Pani zna. Pani pora kolorystyczna. Pani dosza. Pani chronotyp. Pani typ osobowości. Być może Pani temperament, jeśli Pani czytała starożytnych.

To różne systemy, z różnych epok, o bardzo nierównej wartości. Wszystkie mają tę samą strukturę i wszystkie zatrzymują się w tym samym miejscu.

Co robią wszystkie

Twierdzą trzy rzeczy.

Że ludzie dzielą się na niewielką liczbę rodzin. Że przynależność do rodziny jest stała — to nie jest nastrój. I że rada powinna zależeć od tej przynależności.

W tych trzech punktach mają rację, a fakt, że systemy niemające ze sobą związku doszły do tego osobno, zasługuje na uwagę.

Gdzie wszystkie się zatrzymują

Na sposobie określania przynależności.

Kolorystyka odczytywana jest okiem, na cerze, która zmienia się pod wpływem opalenizny, oświetlenia, koloru włosów. Dwa testy często dają dwie różne pory roku.

Chronotyp odczytuje się za pomocą kwestionariusza — z tego, co osoba deklaruje, zależnie od życia, jakie obecnie prowadzi, i od wyobrażenia, jakie ma o sobie.

Dosze odczytuje się przez obserwację praktyka i kwestionariusz, a dwa odczyty mogą się różnić.

Starożytne temperamenty odczytywano z budowy fizycznej i zachowania, czyli z tego, co życie już ukształtowało.

Testy osobowości opierają się na odpowiedziach deklaratywnych, których stabilność w czasie jest przedmiotem nieustannych dyskusji.

W każdym z pięciu przypadków ta sama wada: odczytuje się coś, o czym twierdzi się, że jest stałe, na podstawie danych, które stałe nie są.

Dlaczego ta wada ma znaczenie

Ponieważ czyni system nieweryfikowalnym, a w praktyce — rozczarowującym.

Jeśli Pani przynależność zmienia się zależnie od testu, momentu lub osoby odczytującej, Pani nie może na niej niczego zbudować. Pani może się nią zainteresować, rozpoznać się w niej, czerpać z niej prawdziwą przyjemność — ale Pani nie może oprzeć na niej decyzji, która ma trwać dziesięć lat.

Dokładnie tak się dzieje. Ludzie robią test, rozpoznają się w nim i nie wyciągają z niego prawie nic trwałego. To nie ich wina: system nie mógł dać więcej.

Jedyny punkt, który pozostał do poprawienia

Ani zasada, która jest solidna. Ani liczba rodzin, która jest kwestią wygody. Ani subtelność ram.

Dane wyjściowe.

Potrzebny był klucz, którego nie odczytuje się z tego, co życie ukształtowało, który nie zależy ani od spojrzenia odczytującego, ani od tego, co osoba deklaruje, i który nigdy się nie zmienia. Coś wcześniejszego niż wszystko, co Pani przeżyła, czego Pani próbowała lub co myślała o sobie.

Co to zmienia

W praktyce — wszystko.

Stała przynależność pozwala budować. Pozwala trzymać się czegoś przez dwa lata, a to jedyny okres, w którym ten temat cokolwiek mówi. Pozwala odmawiać, czego nie robi żaden dział w sklepie. I pozwala na nowo odczytać własną przeszłość: wreszcie zrozumieć, dlaczego coś zadziałało, a coś innego, doskonałego, nie przyniosło żadnego efektu.

To ta sama zasada, którą już Pani przyjęła, poznając swoją porę roku lub chronotyp. Z kluczem, który sam sobie nie zaprzecza — ponieważ odczytuje się go od samego początku.