Czego uczy czas spędzony z jednym kosmetykiem

Są gesty, których nie podważamy. Rano otwieramy ten sam słoiczek, nabieramy tę samą odrobinę kremu, rozgrzewamy go między palcami tak, jak robiłyśmy to zawsze. I pewnego dnia, porządkując łazienkę, uświadamiamy sobie, że ten słoiczek kupujemy od ośmiu lat. Dziesięciu. Dwudziestu — powiedziała mi kilka tygodni temu jedna z klientek. Uśmiechnęła się, mówiąc to, jakby przepraszała, że tak długo została przy tym samym. Ale nie miała za co przepraszać.

To, co opisywała, nie było przyzwyczajeniem. Było wiedzą.

Co Pani kosmetyczka widzi, zanim Pani to zobaczy

Widziała, jak Pani przychodzi ze zmęczoną skórą, z cerą, która już niczego nie odbijała, z rysami napiętymi trudnymi miesiącami. Położyła dłonie, popatrzyła. Nie tylko na powierzchnię: na to, jak Pani skóra reaguje na dotyk, jakie ciepło oddaje, które miejsca pozostają chłodne, które znaczą więcej niż inne. Rozpoznała coś. Być może nadmiar Ognia, gdy skóra czerwienieje i rozgrzewa się bez powodu. Zastój Wody, gdy twarz wydaje się ciężka, jakby wszystko się zatrzymało.

Potem doradziła Pani kosmetyk. Nie ten najnowszy, nie ten, o którym wszyscy mówią. Ten. Ten, który zna od lat, który widziała w działaniu na dziesiątkach twarzy, który nauczyła się dozować zależnie od pór roku, od momentów życia. Nie sprzedała Pani produktu. Przekazała Pani coś, co trwa od dawna i co będzie trwać nadal.

Nowość nie zna Pani skóry

Kosmetyk, który właśnie wszedł na rynek, nie spotkał jeszcze Pani twarzy. Nie przeszedł z Panią przez zimy, lata, tygodnie zmęczenia, poranki, w które trudno się obudzić. Nie wie, jak Pani skóra zachowuje się, gdy źle Pani śpi, gdy Pani je inaczej, gdy Pani przechodzi przez kolejny etap życia. Nie wie o Pani nic.

Kosmetyk, który Pani trzyma od lat, widział wszystko. Był przy Pani, gdy Pani skóra się zmieniała, gdy znaczył na niej czas, gdy przechodziła przez różne pory życia. A jeśli wciąż jest, to znaczy, że umiał towarzyszyć tym zmianom, nigdy Panią nie zawodząc. To nie jest ślepa wierność. To dowód, powtarzany każdego ranka, że odpowiada Pani naturze.

Czego uczy czas i czego nie nauczy nic innego

Czas uczy stałości. Kosmetyk, który naprawdę Pani służy, nie daje spektakularnego efektu przez trzy tygodnie, a potem nic. Daje coś dyskretniejszego i cenniejszego: skórę, która pozostaje sobą, dzień po dniu, rok po roku. Skórę, która nie rozregulowuje się przy pierwszej zmianie temperatury, nie buntuje się w podróży, przechodzi przez miesiące, nie zmuszając Panią do ciągłych zmian.

Czas uczy też zaufania. Kiedy znajdziemy to, co odpowiada naszej naturze, nie musimy już szukać. Nie otwieramy szuflad, zastanawiając się, czy coś innego nie zadziałałoby lepiej. Wiemy. A ta wiedza jest warta więcej niż wszystkie obietnice.

Nie zmienia się tego, co się sprawdziło

Moja praktyczka często mi powtarzała: „Nie zmienia się kosmetyku, który Pani służy. Zostaje się przy nim i go dopasowuje”. Miała rację. Zostać przy tym samym kosmetyku to nie odmowa rozwoju. To uznanie, że pewne rzeczy są właściwe i że błędem byłoby porzucać je dla samej przyjemności nowości.

Kobiety, które latami zostają przy tym samym kosmetyku, nie są zachowawcze. Po prostu znalazły to, co odpowiada ich żywiołowi, ich głębokiej naturze, sposobowi, w jaki ich skóra przechodzi przez czas. I miały mądrość, by to rozpoznać.

Jeśli Pani odnajduje się w tych słowach, jeśli Pani też ma ten słoiczek, który Pani kupuje bez zastanowienia, to już Pani wie coś istotnego. Ten kosmetyk nie jest przypadkiem. Odpowiada Pani żywiołowi, Pani sposobowi bycia w świecie, Pani sposobowi starzenia się. I być może to właściwy moment, by odkryć to dokładniej, by nazwać tę naturę, która prowadziła Panią, zanim to Pani zauważyła. Pani żywioł czeka. Był przy Pani od zawsze.