Pani kocha olej z awokado: jaki być może jest Pani żywioł

Niektóre oleje zostają na powierzchni — gładkie i tymczasowe. Awokado do nich nie należy. Tłoczone z zielonego miąższu, a nie z pestki, przychodzi z ciężarem, barwą głębokiej zieleni, konsystencją bliższą balsamowi niż mleczku. Pani rozgrzewa jedną kroplę między palcami, a ona zmienia charakter: mięknie, rozpływa się, po czym znika w skórze, jakby tam na nią czekano. Ten sposób znikania to cały jej urok. Skóra, która zwraca się ku awokado, rzadko domaga się więcej blasku na powierzchni. To skóra, która chce, by dotrzeć do niej głębiej — w warstwy, do których światło nie sięga.

Olej ten jest wyjątkowo bogaty w kwas oleinowy, ów giętki omega-9, dzięki któremu raczej wnika, niż osiada, więc to, co w dłoni wydaje się wystawne, nigdy nie zamienia się na twarzy w film. Niesie własną dyskretną zieloną barwę — pamięć chlorofilu i owocu, z którego pochodzi. To olej głębi, nie powierzchni, a głębia jest szczególną formą pragnienia.

Skłonność ku Wodzie

Gdy twarz wysycha od wewnątrz — nie łuszczy się naprawdę, lecz jest napięta, matowa pod kośćmi policzkowymi, spragniona w sposób, którego żadna szklanka wody nie gasi — gest sięgnięcia po coś tak odżywczego wiele mówi. Policzki pierwsze to szepczą. Tracą swą poduszeczkę, przesłania je lekki cień, domagają się objętości jak koryto rzeki domaga się deszczu. To rejestr Wody: głęboka studnia, zapas, który opróżnia się, zanim cokolwiek na powierzchni to ujawni. Powolne i hojne wsiąkanie awokado przemawia wprost do tego rejestru. Nie tyle rozświetla, ile wypełnia. Odpowiada na ciche, strukturalne pragnienie — takie, które raczej się czuje, niż widzi — i to właśnie skóry noszące to ocienione wyczerpanie przywiązują się do niego najmocniej.

Jest w tym także pewien temperament. Woda to żywioł cierpliwości i tego, co trzymane w zapasie, a oto olej, który cierpliwość nagradza — tłoczony gęsto, wchłaniany bez pośpiechu, stosowany wieczorem, gdy skóra jest najbardziej gotowa, by przyjąć. Awokado nie używa się w pośpiechu.

Ta sama skłonność opowiedziana na pięć sposobów

A jednak skłonność nigdy nie jest dowodem. Olej skłania się ku Wodzie, lecz twarz, która go odczytuje, może opowiadać zupełnie inną historię, bo każda natura spowiada się w innym miejscu.

Skóra, która błyszczy i nabrzmiewa na skroniach, skłonna do tłustego połysku, mówi językiem Drzewa — ekspansywna, wznosząca się, niespokojna. Czoło, które się czerwieni i rozpala, ciepłe pod własnymi palcami, promienne przez godzinę, a zaróżowione w następnej, nosi podpis Ognia. Gdy środek twarzy — nos i otaczająca go płaszczyzna — jest miejscem, w którym gromadzi się bogactwo i osiada wygoda, to uziemiony apetyt Ziemi, wciąż spragnionej pożywienia. Szczęka i policzek, które stają się cienkie i pergaminowe, ściągając się ku wyrafinowanej suchości, przywołują Metal i jego upodobanie do jasności i czystej linii. A policzki, które zapadają się w cieniu, które piją i piją, i pozostają cicho spragnione — te należą do Wody.

Skłonność ku awokado być może potwierdza ostatnią z tych natur, a może Pani skóra pożycza olej, który koi jeden głód, podczas gdy głębszy żywioł ustala reguły. Ta sama skłonność może być opowiedziana na pięć sposobów, a tylko jeden należy do Pani. To, co Panią przyciąga, jest wskazówką. Jeszcze nie odpowiedzią.

Pani żywiołu nie wybiera się z półki. Jest wpisany w Panią — ustalony w dniu Pani narodzin, czytelny w twarzy, którą odtąd Pani nosi, czekający nie tyle na decyzję, ile na rozpoznanie. Gdy już Pani wie, który z pięciu przez Panią przepływa, oleje, które już Pani lubiła, przestają być kwestią gustu i zaczynają czytać się jak podpis. Pragnienie, które awokado gasi, policzek, który zachowuje swój cień, pęd ku głębi zamiast blasku — to nie są preferencje. To ślady czegoś, co już jest w Pani prawdziwe i bliższe nazwania, niż się Pani wydaje.